Lubelskie dni Otolaryngologii
Kazimierz Dolny 8-9 czerwiec 2018

Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej
Lubelski Oddział Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów Chirurgów Głowy i Szyi
Stowarzyszenie „LARYNX”

 

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 06.10.2014 r. uczestnik zjazdu otrzyma
7 punktów edukacyjnych

Zarejestruj się już dziś
O konferencji

Szanowni Państwo
Drogie Koleżanki i Koledzy

 

Serdecznie zapraszam do udziału w kolejnej, III edycji Lubelskich Dni Otolaryngologii odbywających się w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą.
Pozytywna ocena uczestników poprzednich spotkań przekonała nas do utrzymania podobnej formuły spotkania.
Niekwestionowani eksperci naszej specjalizacji potwierdzili chęć udziału w Kazimierskiej konferencji. Planujemy szereg wykładów instruktażowych dotyczących najczęstszych problemów w otolaryngologii. Zapewniamy też możliwość prezentacji własnych doświadczeń oraz trudnych przypadków w sesji plakatowej.
Zachęcamy do uczestnictwa w interesujących obradach oraz odpoczynku w wyjątkowej atmosferze Kazimierza Dolnego nad Wisłą !!!

Serdecznie zapraszamy do Kazimierza Dolnego !!!

Data i miejsce:

Kazimierz Dolny
8-9 czerwca 2018
Zajazd Piastowski,
ul. Słoneczna 3,
24-120 Kazimierz Dolny

Nocleg

Dla uczestników Zjazdu
dostępne są miejsca hotelowe
w preferencynych cenach
w Zajeździe Piastowskim

Opłaty zjazdowe

Opłaty zjazdowe: do 30.04.2018.
opłata zjazdowa wynosi 350 zł.
Po 30.04.2018. opłata zjazdowa
wynosi 450 zł
Opłata dla osoby towarzyszącej – 150 zl

Streszczenia

Termin nadsyłania streszczeń został przedłużony do 11.05.2018.
Przewidujemy publikację streszczeń przedstawionych prac.
Wykładowców uprzejmie prosimy o przygotowanie wykładów w formie prezentacji w programie Microsoft PowerPoint 2010. Rozszerzenie plakatów jpg lub pdf. Rozdzielczość natywna FHD ewentualnie przerobiony.

Patronat honorowy:

Sławomir Sosnowski Marszałek Województwa Lubelskiego
Jego Magnificencja Rektor Uniwersytetu Medycznego w Lublinie prof. dr hab. n. med. Andrzej Drop
Polskie Towarzystwo Otolaryngologów Chirurgów Głowy i Szyi

Sponsorzy:

Opłaty zjazdowe

Opłata zjazdowa wynosi 350 zł (po 30.04.2018 r. opłata wynosi 450 zł).

Opłata dla osoby towarzyszącej wynosi 150 zł.

Opłatę należy uregulować po dokonaniu rejestracji.

 

Dane do przelewu:

Stowarzyszenie „LARYNX”
ING Bank Śląski o/Lublin 77 1050 1953 1000 0022 6108 8088
z dopiskiem: „Lubelskie Dni Otolaryngologii”, nazwisko i imię

 

Opłata zjazdowa obejmuje:

  • wstęp na sale obrad
  • wstęp na wystawy medyczne
  • materiały zjazdowe
  • udział w spotkaniu towarzyskim
  • certyfikat uczestnictwa – 7 pkt. edukacyjnych
  • lunch 8 i 9 czerwca 2018
  • poczęstunek podczas przerwy kawowej

Opłata dla osoby towarzyszącej obejmuje:

  • kawę w przerwach obrad
  • lunch 8 i 9 czerwca 2018
  • udział w spotkaniu towarzyskim

Istnieje możliwość rezerwacji noclegów w Domu dziennikarza
24-120 Kazimierz Dolny, ul. Małachowskiego 17,
tel 818810162, 818810165

Informacja o rezygnacji:

W przypadku rezygnacji do 30.04.2018 otrzymają Państwo zwrot 50% opłaty zjazdowej.

Po 30.04.2018 nie ma możliwości zwrotu opłaty zjazdowej.

Zarejestruj się już dziś
Organizatorzy:

Organizatorzy:

  • Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej UM w Lublinie
  • Lubelski Oddział Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów Chirurgów Głowy i Szyi
  • Stowarzyszenie „LARYNX”

Komitet Organizacyjny:


Przewodniczący:
  • prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka

Członkowie:

  • Adrian Andrzejczak
  • Monika Blachlińska
  • Anna Ceglarz
  • Adam Kłos
  • Michał Konopelko
  • Rafał Krakowiak
  • Andrzej Kucharski
  • Edyta Lipska
  • Adam Nawrocki
  • Witold Olszański
  • Elżbieta Pietruszka
  • Krzysztof Polberg
  • Henryk Siwiec
  • Anna Szkatuła-Łupina
  • Marcin Szymański
  • Maciej Świetlicki
  • Małgorzata Tarkowska
  • Piotr Trojanowski
  • Elżbieta Tryka
  • Agnieszka Wawrzecka
  • Regina Wojecka-Gieroba
  • Marek Zadrożniak
  • Katarzyna Zasławska
  • Małgorzata Żebrowska

Komitet Naukowy

  • Dr n. med. Robert Bartoszewicz
  • Dr n. med. Krzysztof Dalke
  • Prof. dr hab. n. med. Wojciech Golusiński
  • Dr hab. n. med. Paweł Golusiński
  • Dr hab. n. med. Tomasz Gotlib
  • Prof. dr hab. n. med. Ewa Jaworowska
  • Prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka
  • Dr hab. n. med., prof. nadzw. Krzysztof Kochanek
  • Dr hab. n. med. Łukasz Krakowczyk
  • Prof. dr hab. n. med. Tomasz Kręcicki
  • Prof. dr hab. n. med. Jerzy Kuczkowski
  • Dr hab. n. med. Krzysztof Kupisz
  • Prof. dr hab. n. med. Andrzej Kukwa
  • Dr hab. n. med. Wojciech Kukwa
  • Lek. med. Paweł Lemski
  • Dr hab. n. med., prof. nadzw. Artur Lorens
  • Dr n. med. Ewa Majchrzak
  • Dr n. med. Marcin Masalski
  • Prof. dr hab. med. Maciej Misiołek
  • Dr hab. n. med. Krzysztof Morawski
  • Lek. med. Jadwiga Muszalska
  • Prof. dr hab. n. med. Kazimierz Niemczyk
  • Dr hab. n. med. prof. nadzw. Monika Ołdak
  • Prof. dr hab. n. med. Jurek Olszewski
  • Prof. dr hab. n. med. Ewa Osuch-Wójcikiewicz
  • Dr n. med. Jakub Pazdrowski
  • Dr hab. n. med. Wioletta Pietruszewska
  • Dr n. med. Danuta Raj-Koziak
  • Prof. dr hab. n. med. dr h. c. Henryk Skarżyński
  • Prof. dr hab. n. med. Jacek Składzień
  • Dr n. med. Mateusz Szewczyk
  • Dr hab. n. med. Marcin Szymański
  • Dr hab. n. med. Piotr Trojanowski
Program ramowy konferencji
Godzina
Temat
Opis
Przewodniczący
8.30-9.00

Otwarcie konferencji

prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka

9.00-10.50

SESJA I

Nowoczesna diagnostyka i terapia słuchu

1. Chirurgiczne protezowanie słuchu (40 min.)
prof. dr hab. n. med. dr h. c. Henryk Skarżyński
Klinika Oto-Ryno-Laryngologii Światowego Centrum Słuchu, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu
Warszawa/KajetanyCzytaj więcej

2. Rozwój słuchowy małego dziecka z częściową głuchotą, użytkownika implantu ślimakowego ( 15 min.)
dr hab. n. med. prof. nadzw. Artur Lorens

Klinika Oto-Ryno-Laryngologii Światowego Centrum Słuchu, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu
Warszawa/KajetanyCzytaj więcej

3. Tympanometria szerokopasmowa w ocenie ucha środkowego (15 min.)
dr hab. n. med., prof. nadzw. Krzysztof  Kochanek
Klinika Oto-Ryno-Laryngologii Światowego Centrum Słuchu, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu Warszawa/KajetanyCzytaj więcej

4. Otoskleroza – w poszukiwaniu genów sprawczych (15 min.)
dr hab. n. med., prof. nadzw. Monika Ołdak
Zakład Genetyki, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu Warszawa/KajetanyCzytaj więcej

5. Aktualne możliwości oceny uciążliwości i diagnostyki szumów usznych (15 min.)
dr n. med. Danuta Raj-Koziak
Klinika Oto-Ryno-Laryngologii Światowego Centrum Słuchu, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu Warszawa/KajetanyCzytaj więcej

6. Dyskusja

Przewodniczą: prof. dr hab. n. med. dr h. c. Henryk Skarżyński, dr hab. n. med.,
prof. nadzw. Krzysztof Kochanek

10.50-11.10

Przerwa kawowa

11.10-12.40

SESJA II

HPV w nowotworach gardła środkowego

1. Epidemiologia wirusa HPV (20 min.)
dr n. med. Ewa Majchrzak
Klinika Chirurgii Głowy, Szyi i Onkologii Laryngologicznej UM w Poznaniu, Wielkopolskie Centrum OnkologiiCzytaj więcej

2. Deeskalacja leczenia chorych z HPV dodatnim rakiem gardła środkowego (20 min.)
dr hab. n. med. Paweł Golusiński
Klinika Chirurgii Głowy, Szyi i Onkologii Laryngologicznej UM w Poznaniu, Wielkopolskie Centrum OnkologiiCzytaj więcej

3. Współczesne trendy leczenia raka gardła środkowego (20 min.)
dr n. med. Jakub Pazdrowski
Klinika Chirurgii Głowy, Szyi i Onkologii Laryngologicznej UM w Poznaniu, Wielkopolskie Centrum OnkologiiCzytaj więcej

4. Prezentacja przypadków (2 przypadki) (20 min.)
dr n. med. Mateusz Szewczyk
Klinika Chirurgii Głowy, Szyi i Onkologii Laryngologicznej UM w Poznaniu, Wielkopolskie Centrum Onkologii

5. Dyskusja

Przewodniczą: prof. dr hab. n. med. Wojciech Golusiński, prof. dr hab. n. med. Jurek Olszewski

12.40-13.40

Przerwa obiadowa

13.40-15.50

SESJA III

Leczenie guzów okolicy podstawy czaszki

1. Guzy przestrzeni przygardłowej (20 min.)
prof. dr hab. n. med. Ewa Osuch-Wójcikiewicz
Klinika Otolaryngologii, Warszawski Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

2. Chirurgia endoskopowa nowotworów złośliwych zatok przynosowych i podstawy czaszki (20 min.)
dr hab. n. med. Tomasz Gotlib
Klinika Otolaryngologii, Warszawski Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

3. Guzy piramidy kości skroniowej (20 min.)
dr n. med. Robert Bartoszewicz
Klinika Otolaryngologii, Warszawski Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

4. Guzy nerwu słuchowego (30 min.)
prof. dr hab. n. med. Kazimierz Niemczyk
Klinika Otolaryngologii, Warszawski Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

5. Przyzwojaki kości skroniowej (20 min.)
prof. dr hab. n. med. Krzysztof Morawski
Klinika Otolaryngologii, Warszawski Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

6. Dyskusja

Przewodniczą: prof. dr hab. n. med. Kazimierz Niemczyk, prof. dr hab. n. med. Ewa Osuch-Wójcikiewicz

15.50-16.10

Przerwa kawowa

16.10-17.40

SESJA IV

Tematy różne

1. Powikłania chirurgii endoskopowej zatok – jak ich unikać i jak sobie z nimi radzić ? (20 min.)
dr n. med. Krzysztof Dalke
Oddział Otolaryngologiczny, Regionalny Szpital Specjalistyczny w GrudziądzuCzytaj więcej

2. Metody endoskopowego zaopatrzenia przepuklin oponowo- mózgowych i płynotoków nosowych (20 min.)
lek. med. Jadwiga Muszalska
Klinika Otolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi, Uniwersytecki Szpital Kliniczny we WrocławiuCzytaj więcej

3. Operacje guzów przysadki mózgowej: analiza etapów endoskopowej resekcji guza z dojścia transsfenoidalnego (20 min.)
dr n. med. Marcin Masalski
Klinika Otolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi, Uniwersytecki Szpital Kliniczny we WrocławiuCzytaj więcej

4. Kraniotomia nadoczodołowa w dostępie do ropniaka podoponowego (20 min.)
lek. med. Paweł Lemski
Klinika Otolaryngologii, Gdański Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

5. Dyskusja

Przewodniczą: prof. dr hab. n. med. Janusz Klatka, dr n. med. Krzysztof Dalke

19.30

Spotkanie towarzyskie

9.00-10.35

SESJA V

Tematy różne

1. Desaturacja a stopień zaawansowania w zaburzeniach oddychania podczas snu (ZOPS)
Propozycja podgrup i nazewnictwa stopni ciężkości ZOPS uwzględniających poziom desaturacji krwi.
(25 min.)
prof. dr hab. n. med. Andrzej Kukwa
Klinika Otolaryngologii, Chorób Głowy i Szyi, Uniwersytecki Szpital Kliniczny w OlsztynieCzytaj więcej

2. Wytyczne dotyczące chirurgicznego leczenia pacjentów z zaburzeniami oddychania podczas snu. (20 min.)
dr hab. n. med. Wojciech Kukwa
Klinika Otorynolaryngologii Wydział Lekarsko – Dentystyczny, Warszawski Uniwersytet MedycznyCzytaj więcej

3. Wybrane aspekty w fonochirurgii (20 min.)
prof. dr hab. n. med. Maciej Misiołek
Oddział Kliniczny Laryngologii w Zabrzu, Śląski Uniwersytet Medyczny w KatowicachCzytaj więcej

4. Analiza wyników oceny efektywności protezowania aparatami słuchowymi (20 min.)
Tomasz Poremski
Firma GeersCzytaj więcej

5. Dyskusja

Przewodniczą: prof. dr hab. n. med. Maciej Misiołek, prof. dr hab. n. med. Ewa Jaworowska

10.35-10.55

Przerwa kawowa

10.55-12.25

SESJA VI

Tematy różne

1. Dlaczego rozwijają się powikłania zapaleń uszu ? (20 min.)
prof. dr hab. n. med. Jerzy Kuczkowski
Klinika Otolaryngologii, Gdański Uniwersytet Medyczny
Czytaj więcej

2. Powikłania zakażeń grzybiczych (20 min.)
prof. dr hab. n. med. Jacek Składzień
Klinika Otolaryngologii, Uniwersytet Jagielloński – Collegium Medicum w KrakowieCzytaj więcej

3. Powikłania zębopochodne (20 min.)
prof. dr hab. n. med. Jacek Składzień
Klinika Otolaryngologii, Uniwersytet Jagielloński – Collegium Medicum w KrakowieCzytaj więcej

4. Zastosowanie wirtualnego planowania przy pomocy modeli druku 3D w zabiegach resekcyjno – rekonstrukcyjnych u dzieci z nowotworami regionu głowy i szyi. (20 min.)
dr hab. n. med. Łukasz Krakowczyk
Klinika Chirurgii Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej Centrum Onkologii w GliwicachCzytaj więcej

5. Dyskusja

Przewodniczą: prof. dr hab. n. med. Jacek Składzień, prof. dr hab. n. med. Jerzy Kuczkowski

12.25

Zakończenie konferencji

13.00

Lunch

SESJE PLAKATOWE

w trakcie całej konferencji – plakaty dostępne na prezenterach.

1. Analiza odsetka niedojrzałych mieloidalnych i limfoidalnych komórek dendrytycznych  wykazujących ekspresję molekuł BDCA u chorych poddawanych zabiegowi laryngektomii.

Andrzejczak Adrian 1, Radej Sebastian 2, Wawrzecka Agnieszka 1, Klatka Janusz 1

1 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Zakład Anatomii Prawidłowej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Wstęp: Limfoidalne i mieloidalne komórki dendrytyczne stanowią około 1% komórek jednojądrzastych krwi obwodowej. Charakteryzują się ekspresją markerów BDCA. Mieloidalne komórki dendrytyczne wykazują silne właściwości pochłaniania antygenu oraz wydzielanie IL-12. Limfoidalne komórki dendrytyczne stanowią populację o ekspresji CD4, CD10, CD45RA, CD68, receptora α dla IL-3 (CD123) oraz obecność markera BDCA-2 (CD303).Posiadają zdolność do polaryzacji limfocytów Th0 w kierunku Th2.
Cel pracy: Celem pracy była analiza odsetka niedojrzałych mieloidalnych i limfoidalnych komórek dendrytycznych  wykazujących ekspresję molekuł BDCA chorych poddawanych zabiegowi laryngektomii. Materiał i metody: W badaniu uczestniczyło 22 chorych. Materiał do badań stanowiła krew obwodowa oraz tkanka węzła chłonnego. Mieloidalne komórki dendrytyczne (DCs) były identyfikowane jako BDCA-1+/CD19-. Limfoidalne DCs identyfikowano jako populację komórek o ekspresji BDCA-2 i CD123. Wyniki: Wykazano istotnie statystycznie wyższy odsetek komórek BDCA1+/CD19- we krwi obwodowej w porównaniu do BDCA1+/CD19- w węźle chłonnym. Odsetek komórek BDCA2+/CD123+  był statystycznie istotnie wyższy w drenującym węźle chłonnym w porównaniu do krwi obwodowej chorych. Wnioski: Obecność niedojrzałych DCs w drenującym węźle chłonnym, oraz wysoki odsetek BDCA2+/CD123+ może sugerować iż polaryzacja odpowiedzi odpornościowej w kierunku Th2 przez komórki BDCA2+/CD123+ przyczynia się do rozwoju tolerancji na antygeny nowotworowe.

2. Nerwiak wewnątrzślimakowy – opis przypadku.

Blachlińska Monika, Nawrocki Adam, Zasławska Katarzyna, Szymański Marcin

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie

Osłoniaki nerwu przedsionkowo-ślimakowego stanowią grupę łagodnych nowotworów rozwijających się z osłonek Schwanna, należą do guzów rzadko występujących, a ich występowanie wewnątrz błędnika wykazano w 0,1% przypadków przebadanych pośmiertnie kości skroniowych. Przedstawiono pacjenta z wewnątrzślimakowym osłoniakiem u 27-letniego mężczyzny, który zgłosił się z powodu utrzymującego się od dwóch miesięcy znacznego niedosłuchu odbiorczego ucha prawego, oraz szumów usznych bez zawrotów głowy. W badaniu MR stwierdzono wzmacniający się guz w dnie przewodu słuchowego wewnętrznego po stronie prawej średnicy około 2mm, a w badaniu kontrolnym po roku stwierdzono podwojenie wielkości guza oraz jego penetrację do ślimaka. Część wewnątrzprzewodową guza usunięto z dojścia przezbłędnikowego, a wewnątrzślimakową przez cochleostomię pomiędzy odcinkiem bębenkowym a błędnikowym nerwu twarzowego. Wskazaniami do leczenia operacyjnego są zawroty głowy uniemożliwiające normalne funkcjonowanie, szerzenie się guza przyśrodkowo, wzrost guza w kolejnych badaniach MRI.

3. Płaty mikronaczyniowe w rekonstrukcjach regionu głowy i szyi.

Chromińska Karolina 1, Adamczyk Dorota 1, Adamczyk Katarzyna 1, Sowa Klaudia 1, Trojanowski Piotr 2

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Cel: Okolica głowy i szyi stanowi dla chirurga rekonstrukcyjnego ogromne wyzwanie ze względu na złożoność anatomii oraz istotne funkcje fizjologiczne. W większości przypadków operacja rekonstrukcyjna przy pomocy płatów mikronaczyniowych zapewnia lepszą funkcjonalność oraz walory estetyczne i jest metodą preferowaną. Daje ona uzyskać efekt terapeutyczny bez konieczności wykonywania licznych wieloetapowych operacji korekcyjnych. Opis metody badawczej: Doświadczenia własne Kliniki Otolaryngologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie oraz przegląd literatury Wyniki: Indywidualne podejście do rekonstrukcji w chirurgii regionu głowy i szyi gwarantuje lepszy efekt funkcjonalny i estetyczny. Wnioski: Zastosowanie mikronaczyniowych wolnych płatów jest skuteczną metodą rekonstrukcyjną w chirurgii regionu głowy i szyi. Należy indywidualnie do pacjenta wybrać odpowiedni rejon, z którego pobierze się płat, biorąc pod uwagę lokalizację, powierzchnię i strukturę tkankową miejsca operowanego.

4. Complications After Resection Of Oral Cavity Squamous Cell Carcinoma With Reconstruction By Composite Free Flaps.

Gerage Robert 1, Skrobas Urszula 2, Konopelko Michal 3, Trojanowski Piotr 3

1 Medical University of Lublin
2 Chair and Department of Neurology Medical University of Lublin
3 Chair and Department of Otolaryngology and Laryngological Oncology Medical University of Lublin

Clinical Case: A 53 year old patient presented to Department of Otolaryngology and Laryngological Oncology Medical University of Lublin with symptoms of impaired swallowing. Histopathological examination revealed oral cavity squamous cell carcinoma, stage T4N2M0. He underwent surgical treatment. Resection required the removal of a portion of the tongue, a portion of the pharynx, medial thyroid and segment of mandible, left sublingual gland, cervical lymph nodes, palatal tonsils, lateral wall of the pharynx. Reconstruction was performed with iliac crest free composite flap. The fibula flap was not chosen due to dominant peroneal artery anatomical variation. The flap was lost 7 days after surgery due to pseudomonas infection. Necrotic tissue was removed and composite free scapular flap was used for secondary reconstruction. The operation was successful with no post-operative complications. The patient has regained oral competency and is able to speak and swallow.  He has been referred to the Oncology Department in Lublin for radiotherapy treatment.

5. Czułość metod ABR STD, ABR TON, ABR TON-2 i MRI na przykładzie monitorowania narządu słuchu u pacjenta z małym nerwiakiem nerwu VIII.

Hatliński Grzegorz J., Kukwa Andrzej

Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Olsztynie
Klinika Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi

Wstęp:
Wykorzystanie krótkich tonów (ABR TON, ABR TON-2) w badaniach słuchowych potencjałów wywołanych pnia mózgu (ABR) pozwala na wykrycie patologii narządu słuchu we wczesnym stadium i znacznie rozszerza możliwości monitorowania stanu narządu słuchu.
Cel:
Głównym celem było porównanie czułości metod ABR STD (click), ABR TON (tony o długich czasach narastania) i ABR TON-2 (tony o krótkich czasach narastania) oraz MRI na przykładzie 5-letniego monitorowania stanu narządu słuchu u pacjenta z małym nerwiakiem n.VIII.
Materiał i Metody:
Materiał stanowił 26-letni mężczyzna, u którego stwierdzono samoistne zmniejszenie nerwiaka n.VIII po stronie prawej. W latach 2010-2015 miał wykonywane MRI oraz badania ABR z bodźcem typu click i krótkimi tonami o częstotliwościach 1kHz, 2kHz i 4 kHz i czasach narastania 2, 4 i 8 cykli. Oceniane były zmiany rozmiarów nerwiaka n.VIII, interwały czasowe oraz różnice międzyuszne latencji fali V (IT5) i interwały I-III i I-V.
Wyniki:
Najbardziej czułe okazały się metody ABR TON i ABR TON-2 z oceną IT5 oraz ABR TON-2 z oceną interwału I-III i różnicy międzyinterwałowej I-III. MRI wykazuje dodatnią korelację z wynikami odpowiedzi pniowych, ale jest mniej czuły.
Wnioski:
W przypadku dyskretnych zmian pozaślimakowych wykorzystanie ABR z krótkimi tonami do monitorowania zmian percepcji narządu słuchu jest najlepszym rozwiązaniem. Ponadto większa ilość parametrów pomiarowych w badaniach ABR stwarza większe możliwości monitorowania w porównaniu z MRI.

6. Testy nadprogowe i słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu (ABR) u osób z Zespołem Snu z Bezdechami (ZSzB).

Hatliński Grzegorz J., Kukwa Andrzej

Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Olsztynie
Klinika Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi

Wstęp i Cel:
ZSzB jest częstą przyczyną chorób układu sercowo-naczyniowego. Wieloletnie procesy desaturacji w czasie snu wpływają także na narząd słuchu.
Wyniki audiometrii tonalnej i impedancyjnej osób z ZSzB w ponad 90% przypadków mieszczą się w granicach normy. Do oceny dyskretnych dysfunkcji narządu słuchu, wynikających z wieloletnich procesów desaturacji, najbardziej miarodajne są testy oceniające adaptację i zmęczenie słuchowe oraz przewodnictwo centralne pnia mózgu. Celem pracy było omówienie wyników testów nadprogowych (Tone Decay Test i SISI) i ABR u osób z ZSzB.
Materiał i Metody:
Przebadaliśmy osoby z ZSzB w wieku od 38 do 67 lat z umiarkowanym i ciężkim stopniem Zaburzenia Oddychania Podczas Snu (AHI od 20 do 75) i z BMI od 24 do 53 oraz ze średnim poziomem desaturacji od 8% do ponad 35%. Poza AT i AI, pacjenci mieli wykonane TDT i SISI oraz ABR z bodźcem typu click i z krótkimi tonami o krótkim czasie narastania (ABR TON-2).
Wyniki i Wnioski:
U osób z ZSzB stwierdziliśmy obustronne nieprawidłowe wartości testów adaptacyjnych oraz w różnym stopniu obustronnie zaburzoną synchronizację włókien nerwu VIII. Tone Decay Test wynosił od 15 dB SL do 35 dB SL. Badania ABR, dla click i ABR TON-2, wykazały w różnym stopniu symetryczne wydłużenie przewodnictwa centralnego (bardziej wydłużał się interwał III-V). Objaw wyrównania głośności (SISI > 50%) zmniejszał wydłużenie interwału I-V. Wyniki wskazują na wpływ ZSzB na patologię odbiorczą typu neurytycznego narządu słuchu.

7. Leczenie ubytków żuchwy metodą rekonstrukcji z użyciem unaczynionych wolnych płatów.

Hodskinson Philip 1, Dobryniewska Wanda 1, Gosik Jan 1, Sowa Klaudia 1, Bromirska-Małyszko Anna 2, Trojanowski Piotr 3

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Oddział Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Szpital Miejski Zespolony w Olsztynie
3 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Wstęp: Rekonstrukcja chirurgiczna ubytków kostnych żuchwy jest procedurą w leczeniu pacjentów z deformacjami spowodowanymi resekcją guzów, urazami, czy martwicą spowodowaną infekcjami. Żuchwa odgrywa ważną rolę w procesie ekspresji mowy i spożywania pokarmu, pełniąc funkcję podporową dla zębów i nadając kształt dolnej jednej trzeciej części twarzoczaszki, dlatego zaburzenie jej ciągłości wiąże się z poważnymi konsekwencjami estetycznymi i funkcjonalnymi. Metodą z wyboru w leczeniu ubytków żuchwy jest rekonstrukcja za pomocą unaczynionych wolnych płatów, które można pobierać między innymi z kości strzałkowej, talerza kości biodrowej czy łopatki.
Cel: Celem pracy jest przedstawienie doświadczeń Kliniki Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej UM w Lublinie w operacjach przy pomocy unaczynionych wolnych płatów strzałkowego, biodrowego, kłykcia przyśrodkowego kości udowej, łopatki oraz płata piersiowego.
Opis metody badawczej: Badanie zostało przeprowadzone w latach 2011 – 2017 na 112 pacjentach z defektami kostnymi żuchwy. Zostali oni leczeni za pomocą autogennych unaczynionych przeszczepów kostnych pobranych z różnych lokalizacji.
Wyniki: Spośród wykonanych zabiegów, aż 88 przeprowadzono z użyciem kości strzałkowej. Po operacji, w 3 przypadkach konieczna była resekcja wznowy guza z uzupełnieniem ubytku drugim płatem z kości strzałkowej, 2 zabiegi były powikłane martwicą płata, z czego jeden z nich był wykonany z użyciem strzałki, drugi zaś z użyciem talerza kości biodrowej. U 19 chorych wykonano rekonstrukcje płatem biodrowym, u 3 płatem z kłykcia przyśrodkowego kości udowej i 2 z łopatki.
Wnioski: Rekonstrukcja ubytków żuchwy za pomocą wolnych unaczynionych płatów kostnych jest metoda przynosząca dobre wyniki z niewielkim odsetkiem powikłań.

8. Znaczenie diagnostyki obrazowej unaczynienia miejsca pobrania w planowaniu rekonstrukcji wolnymi płatami.

Janeczko Dominika 1, Klatka Barbara 1, Terpiłowski Michał 1, Szlichta Grzegorz 1, Trojanowski Piotr 2

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Przeszczepy wolnych płatów w ciągu ostatnich lat stają się coraz popularniejszą metodą wykorzystywaną po wycięciu zmian nowotworowych obecnych w obrębie głowy i szyi. Często pobiera się wolne płaty strzałkowe z goleni. Przy planowaniu przeszczepu należy uwzględnić odmienną budowę naczyń zaopatrujących płat, ewentualne jego ubytki, obecność chorób naczyniowych, wiek oraz stan zdrowia pacjenta. Te aspekty są często przyczyną dla którego konieczna jest modyfikacja płata, pobranie innego płata mikronaczyniowego, czy pobranie przeszczepu z drugiej goleni. Z tego względu, by zminimalizować ryzyko zaburzeń ukrwienia kończyny bardzo ważne jest, by poznać dokładną budowę naczyń zaopatrujących miejsce dawcze. W tym celu wykorzystuje się angiografię, angio MR, test kliniczny Allena, USG Doppler. Wykonywanie badań obrazowych jest dla części operatorów kwestią oczywistą, podczas gdy inni uważają je za zbędne. Celem pracy jest przegląd aktualnej literatury na temat zastosowania metod obrazowych przed planowanymi operacjami z użyciem wolnych płatów. Badania obrazowe pozwalają na dokładną obserwację unaczynienia płata i kończyny, z której jest on pobierany, a także zdiagnozowanie ewentualnych chorób naczyniowych np. miażdżycy tętnic. Znajomość budowy anatomicznej naczyń znajdujących się w kończynie pozwala na bezpieczniejszą operację dzięki przedoperacyjnemu zaplanowaniu szczegółów zabiegu.

9. Opieka pielęgniarska nad pacjentem po usunięciu zmiany nowotworowej w obrębie jamy ustnej.

Karczmarczyk Dorota

Klinika Otolaryngologii z Pododdziałem Chirurgii Szczękowo – Twarzowej, 10 Szpital Wojskowy w Bydgoszczy

Wstęp: Jama ustna to okolica w obrębie, której występują zarówno nowotwory pierwotne, wtórne oraz  przerzutowe. Nowotwory rozwijają  się w obrębie języka(26%), warg(24%) oraz dna jamy ustnej. Pozostałe 27% stanowią nowotwory błony śluzowej dziąseł i policzka, podniebienia twardego.  Szczyt zachorowalności przypada na 6 dekadę życia, aczkolwiek coraz częstsze  są przypadki zachorowań w młodszych grupach wiekowych. Okres okołooperacyjny jak i sam zabieg  wiąże się z wystąpieniem deficytu samoopieki.  Zarówno nadzór po zabiegu, pomoc w zapewnieniu potrzeb biologicznych, jak i wsparcie psychiczne, odgrywające znaczącą rolę w procesie rekonwalescencji.
Cel pracy:  Celem pracy jest ukazanie opieki pielęgniarskiej nad pacjentem po usunięciu zmiany nowotworowej w obrębie jamy ustnej.
Metoda badawcza: Wyniki badań uzyskano na podstawie indywidualnej obserwacji chorych operowanych w oddziale, część teoretyczną uzyskania z najnowszej literatury.
Wyniki badań: Odpowiednia opieka pielęgniarska po  zabiegu chirurgicznym, eliminacja problemów pielęgnacyjnych  chorego, skutkuje skróceniem czasu hospitalizacji, poprawia rokowania  oraz istotnie  zmniejsza  koszty  hospitalizacji.  Ze strony pielęgniarskiej pacjent zostanie odpowiednio przygotowany do samo opieki i pielęgnacji w warunkach domowych i ambulatoryjnych.
Wnioski: Zagazowanie personelu pielęgniarskiego w pracę z pacjentem wpłynie pozytywnie na wzrost jakości opieki w oddziale.

10. Ciało obce twarzoczaszki – opis przypadku.

Klatka Barbara 1, Terpiłowski Michał 1, Janeczko Dominika 1, Zaborek Monika 1, Świetlicki Maciej 2, Klatka Janusz 2

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Wstęp: Celem pracy było przedstawienie przypadku pacjenta z ciężkim urazem okolicy twarzoczaszki, związanym z wniknięciem metalicznego ciała obcego dużych rozmiarów (brzeszczot piły tartacznej), zaklinowanego w kościach twarzoczaszki oraz zlokalizowanego w pobliżu struktur oczodołu i kręgosłupa Opis przypadku: Chory S. P. lat 43 ( nr hist. chor. CU8859/08) doznał w trakcie cięcia drewna rozległego urazu twarzoczaszki z wniknięciem w obręb jej struktur brzeszczota piły tartacznej. W badaniu laryngologicznym stwierdzono  metaliczne ciało obce – brzeszczot piły tartacznej o szerokości 30 mm, sterczące ponad powierzchnię skóry na długości 20 cm.  Pozostała część brzeszczotu o długości 12 cm przenikała przez przyśrodkową ścianę oczodołu lewego, uszkadzając ścianę górną i boczną zatoki szczękowej lewej, kości nosa, sitowia po stronie  lewej, przegrodę nosa, prawy wyrostek skrzydłowaty. Koniec ciała obcego sięgał brzegu przedniego  otworu wielkiego, powodując odłamanie fragmentu kostnego brzegu przedniego o śr. 6 mm i jego przemieszczenie w kierunku tylnym. W znieczuleniu ogólnym dotchawiczym wykonano operację podczas której usunięto ciało obce i zaopatrzono rany nosa i oczodołu lewego. Wykonano tamponadę przednią obu przewodów nosowych. Gojenie rany przebiegało bez powikłań. W 11 dobie po operacji pacjent z wygojoną raną twarzoczaszki, bez dolegliwości

11. Współistnienie osłoniaka przedsionkowego z rozległym perlakiem ucha środkowego – opis przypadku.

Kucharski Andrzej, Zasławska Katarzyna, Szkatuła-Łupina Anna, Szymański Marcin

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Wstęp: Schwannoma to łagodny nowotwór wywodzący się z komórek osłonki nerwów czaszkowych i obwodowych. W obrębie głowy i szyi najczęściej występuje w okolicy kąta mostowo – móżdżkowego. Rośnie powoli i występuje rzadko – 1 przypadek na 100 000 populacji w ciągu roku.
Cel pracy: Przedstawiono unikalny przypadek guza lewego kąta mostowo-móżdżkowego z współistniejącym rozległym perlakiem ucha środkowego i wyrostka sutkowatego oraz perlakowym zapaleniem ucha środkowego po przeciwnej stronie.
Materiał i metody: Pacjent zgłosił się z głuchotą ucha lewego od kilku lat oraz nawracającymi obustronnymi wyciekami. Badanie tomografii komputerowej wykazało w uchu lewym rozległe masy perlaka z uszkodzeniem stropu, przetoką kanału półkolistego bocznego oraz nadżerkami ślimaka. MRI wykazało dodatkowo obecność guza kąta mostowo – móżdżkowego po stronie lewej. Guz i perlak usunięto operacyjnie jednoetapowo z dojścia przezślimakowego. Przebieg pooperacyjny powikłany płynotokiem usznym oraz krwiakiem powłok brzusznych, które ustąpiły po leczeniu zachowawczym. Funkcja nerwu twarzowego została zachowana. Pół roku po pierwszej operacji wykonano antromastoidektomię otwartą po stronie prawej. Obecnie pacjent bez wycieków z ucha i zaburzeń równowagi. Bez cech nawrotu perlaka ani guza w badaniu kontrolnym MRI .
Wnioski: Perlakowe zapalenie ucha nie wyklucza patologii okolicy kąta mostowo – móżdżkowego.

12. BMI a desaturacja u osób z Zespołem Snu z Bezdechami (ZSzB).

Kukwa Andrzej, Hatliński Grzegorz J.

Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Olsztynie
Klinika Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi

Wstęp i Cel:
Bezpośrednią konsekwencją bezdechu jest spadek saturacji krwi. Poziom desaturacji zależy od takich czynników jak: czas trwania bezdechów i spłyceń, wskaźnik BMI, obwód szyi, pozycja ciała, metabolizm i inne. Celem pracy była ocena wpływu wskaźnika masy ciała BMI na stosunek poziomu desaturacji do czasu trwania bezdechu, czyli ocenialiśmy jak szybko spada saturacja krwi w zależności od wskaźnika BMI. Stosunek poziomu desaturacji do czasu trwania bezdechu nazwaliśmy dekrementem desaturacji.
Materiał i Metody:
Badania polisomnograficzne przeprowadziliśmy u ponad 350 pacjentów w wieku od 25 do 77 lat, z umiarkowanym i ciężkim stopniem Zaburzenia Oddychania Podczas Snu oraz ze wskaźnikiem BMI od 22 do 52. Dekrement desaturacji obliczaliśmy osobno dla kobiet i mężczyzn. Z analiz wykluczyliśmy pacjentów z Zespołem Nakładania i hipowentylacją. Ponieważ pozycja ciała w czasie snu wpływa na poziom desaturacji w granicach od 1% do ponad 10%, badania PSG analizowaliśmy dla pozycji ciała „na wznak”.
Wyniki:
Wyniki analiz wskazują na większą wartość dekrementu desaturacji wraz ze wzrostem wskaźnika BMI. U kobiet stwierdzono większą wartość średniego stosunku dekrementu desaturacji do wskaźnika BMI – dla tego samego BMI i jednakowego czasu bezdechu poziom desaturacji u kobiet był większy.
Wnioski:
Im osoba jest bardziej otyła tym szybciej spada saturacja krwi w czasie bezdechu – świadczy o tym uzyskana wysoka dodatnia korelacja między wskaźnikiem BMI a dekrementem desaturacji.

13. Rodzaje operacji na krtani w nowotworach złośliwych tego narządu, ale innych niż raki płaskonabłonkowe

Kurzyński M., Zawiska A., Cabała K., Stolcman K., Dworak M., Adamek D., Składzień J.

Klinika Otolaryngologii, Uniwersytet Jagielloński – Collegium Medicum w Krakowie

Autorzy przedstawią rodzaje innych nowotworów złośliwych krtani niż raki płaskonabłonkowe i przedstawią rodzaje wykonywanych operacji na krtani na podstawie danych leczonych operacyjnie w Katedrze i Klinice ORL UJ

14. Rozległy uraz części twarzowej czaszki spowodowany piłą tarczową.

Kuśmierczyk Krzysztof, Jałocha-Kaczka Anna, Wacławek Magdalena, Karawani Kefah, Olszewski Jurek

Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Audiologii i Foniatrii Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Wstęp. Celem pracy było przedstawienie przypadku 61-letniego mężczyzny hospitalizowanego w Klinice, z powodu rozległego urazu twarzoczaszki spowodowanego piłą tarczową. Opis przypadku. Pacjent Z.K., lat 61 został przywieziony przez zespół ratownictwa medycznego do Izby Przyjęć Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. WAM w Łodzi z powodu rozległego urazu twarzoczaszki. Pacjent przytomności nie stracił, przebieg zdarzenia pamiętał. Był wydolny oddechowo i krążeniowo, w logicznym kontakcie słownym. U przedstawionego pacjenta, na podstawie tomografii komputerowej rozpoznano: złamanie przedniej ściany zatoki czołowej z przemieszczeniem odłamów w okolice wyrostka gruszkowatego po stronie prawej oraz krwiak prawej zatoki czołowej i szczękowej. Postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne w przypadku opisywanego pacjenta zakończyło się powodzeniem. Chory po 9 dobach hospitalizacji został wypisany do domu w stanie ogólnym dobrym. Wygląd zewnętrzny po zastosowanym leczeniu był dla pacjenta w pełni satysfakcjonujący. W trakcie pobytu chorego w Klinice nie wystąpiły powikłania zapalne w przebiegu gojenia się ran pourazowych. Nie odnotowano także wystąpienia niedomykalności powiek, niedowładu nerwów twarzy, powikłań ze strony narządu wzroku, czy nadmiernego łzawienia. Wnioski. Sukces terapeutyczny, zarówno czynnościowy jak i estetyczny, został osiągnięty dzięki szybko przeprowadzonej diagnostyce oraz zastosowaniu odpowiedniego leczenia chirurgicznego i farmakologicznego.

15. Laryngologiczne objawy choroby refluksowej przełyku – postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne.

Lelonkiewicz Barbara 1, Stępniewska Klara 1, Adamczyk Katarzyna 1, Smorąg Mateusz 1, Trojanowski Piotr 2

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Wprowadzenie: Choroba refluksowa przełyku (GERD) powstaje w wyniku wstecznego przepływu treści żołądkowej lub żołądkowo- dwunastniczej do przełyku na skutek zmniejszonego napięcia dolnego zwieracza przełyku (LES). Charakterystycznymi objawami zgłaszanymi przez pacjenta są najczęściej zgaga, trudności w połykaniu, nudności i wymioty oraz kwaśny smak w ustach. Nierzadko jednak pacjent zgłasza nietypowe dolegliwości pozaprzełykowe związane z dysfunkcją górnego zwieracza przełyku, z którymi powinien udać się do laryngologa- takie jak przewlekły kaszel, poranna chrypka, nawracające zapalenia gardła i krtani oraz obrzęk krtani. Podstawą postępowania jest szczegółowy wywiad, laryngoskopia pośrednia, empiryczna próba leczenia inhibitorem pompy protonowej w podwójnej dawce oraz 24- godzinna pH-metria dwukanałowa.
Cel: Celem pracy jest uświadomienie pozaprzełykowych objawów choroby refluksowej przełyku oraz omówienie postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.
Materiał i metody: Dostępne materiały i publikacje dotyczące choroby refluksowej przełyku z uwzględnieniem objawów istotnych laryngologicznie.
Wyniki: Badania wykazują, że refluks żołądkowo- przełykowy jest najczęstszym schorzeniem przewodu pokarmowego. Towarzyszą mu liczne objawy pozaprzełykowe. Ponad 15% osób skarży się na cofanie treści pokarmowej minimum raz w tygodniu, a około 7% doświadcza tego codziennie. Wskazuje to na konieczność badania pacjenta nie tylko pod kątem gastrologicznym, ale także laryngologicznym.
Wnioski: W praktyce laryngologicznej należy pamiętać o objawach pozaprzełykowych choroby refluksowejze szczególnym uwzględnieniem odrefluksowego zapalenia krtani oraz wdrożyć odpowiednią diagnostykę i leczenie.

16. Trudności diagnostyczne i terapeutyczne w przypadku polipów z rodzaju angiomatous zatok przynosowych. Prezentacja przypadku.

Mollin Edward, Skorek Andrzej, Kuczkowski Jerzy

Katedra i Klinika Otolaryngologii Gdański Uniwersytet Medyczny

Polipy nosa z rodzaju angiomatous (SAP – sinonasal angiomatous polyp) są zmianami łagodnymi występującymi niezwykle rzadko. Należą one do jednego z pięciu typów histologicznych polipów nosa i zatok przynosowych  (4-5%). Obraz kliniczny SAP zależy od ich pierwotnej lokalizacji, wielkości i ewentualnej obecności destrukcji otaczających struktur kostnych. Do dwóch podstawowych objawów SAP należą: zaburzona drożność i krwawienia z nosa. Diagnostyka obrazowa oparta jest na tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym. Obraz kliniczny i radiologiczny SAP może sugerować inne schorzenia nosa i zatok przynosowych, w tym nowotwory złośliwe. Ostateczne rozpoznanie opiera się na badaniu histologicznym usuniętego guza, aczkolwiek prawidłowe wstępne podejrzenie SAP przed zabiegiem pozwala na kwalifikacje pacjenta do mniej rozległej operacji. Leczenie SAP polega na ich chirurgicznym usunięciu. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie trudności diagnostycznych i terapeutycznych u 17 letniej chorej z polipem z rodzaju angiomatous zatok przynosowych.

17. Izolowane złamanie kości gnykowej powikłane przetoką gardłową-szyjną i ropowicą szyi.

Olszański Witold, Wawrzecka Agnieszka, Konopelko Michał, Zadrożniak Marek, Kucharski Andrzej, Klatka Janusz

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Izolowane złamanie kości gnykowej z przetoką gardłowo-szyjną i następową ropowicą jest diagnozowane niezwykle rzadko. W pracy przedstawiamy przypadek chorego ze złamaniem kości gnykowej jako następstwo tępego urazu szyi w wyniku próby samobójczej przez powieszenie. W pracy mówione są skutki w/w urazu i schemat leczenia 56 letniego mężczyzny, którego przyjęto do Kliniki Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej UM w Lublinie w trybie pilnym. W trakcie badania pacjent kilkakrotnie wymiotował treścią krwistą. Kontakt z chorym był  utrudniony. W badaniu TK stwierdzono izolowane złamanie kości gnykowej oraz odmę podskórną w tkankach miękkich szyi. Pacjenta zakwalifikowano do eksploracji  szyi. W trakcie zabiegu stwierdzono penetrującą do gardła środkowego ranę z uszkodzeniem błony śluzowej, które zaszyto warstwowo. Na drugą dobę operacji  u chorego pojawił się obrzęk okolicy bocznej szyi oraz zaczerwienienie skóry. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono narastanie parametrów stanu zapalnego. Kontrolne badanie TK szyi ujawniło obecność ropnia szyi po stronie przeciwnej od zaopatrywanej wcześniej przetoki gardłowo-szyjnej. Chorego zakwalifikowano do reoperacji z drenażem ropnia szyi. Po zabiegu stan pacjenta systematycznie ulegał poprawie. Przytoczony przypadek wskazuje na potrzebę skrupulatnej oceny pacjenta po urazie szyi w badaniach obrazowych i rozważenie wskazań do eksploracji szyi po rozpoznaniu złamania kości gnykowej.

18. Porównanie badań otoneurologicznych z obrazem klinicznym u pacjentów z chorobą Meniere’a.

Pobożny Izabela, Ochal-Choińska Aleksandra, Pierchała Katarzyna, Niemczyk Kazimierz, Morawski Krzysztof

Katedra i Klinika Otolaryngologii, Warszawski Uniwersytet Medyczny

Wstęp: Choroba Meniere’a to patologia błędnika polegająca na zaburzeniu wymiany płynów ucha wewnętrznego i w konsekwencji nadmiernym gromadzeniu endolimfy z następowym powstaniem wodniaka błędnika. Rozważane są różne czynniki mogące odpowiadać za jej występowanie: dysfunkcja worka endolimfatycznego, nadprodukcja endolimfy, infekcje, choroby immunologiczne, mechanizmy naczyniowe lub czynniki genetyczne. Częściej obserwowana jest u kobiet, zwłaszcza w średnim wieku. Zazwyczaj jest diagnozowana ze znacznym opóźnieniem, co wskazuje na potrzebę opracowania zestawu testów, które pozwalają skutecznie ją rozpoznawać.
Cel: Celem pracy była ocena zależności między obrazem klinicznym a badaniami otoneurologicznymi u pacjentów z chorobą Meniere’a.
Materiał i metoda: Do badania włączono 45 osób (15 mężczyzn i 30 kobiet) hospitalizowanych w Katedrze i Klinice Otolaryngologii WUM. U wszystkich zebrano wywiad, wykonano pakiet badań audiologicznych i otoneurologicznych obejmujący: audiometrię tonalną (AT), audiometrię słowną (AS), emisję otoakustyczną (OAE), potencjały słuchowe wywołane pnia mózgu (ABR), elektrokochleografię transtympanalną (TT-ECochG), posturografię z testem organizacji zmysłowej (SOT) oraz videonystagmografię (VNG). Wyniki oceniano korelując uzyskane wyniki testem Pearsona.
Wyniki: Wiek pacjentów wahał się od 22 do 78 lat (średnio 53,7 lata). Wyniki ABR wskazywały na typowe cechy ślimakowego uszkodzenia słuchu. Wiek pacjenta okazał się istotnym czynnikiem wpływającym na pogorszenie wyników w testach, zwłaszcza audiologicznych. Najwyższe korelacje na poziomie istotności statystycznej (p<0.05) uzyskano dla zależności między czasem trwania choroby, ilością ataków w roku i stopniem fluktuacji słuchu a testami ECochG, OAE i AT. Wnioski: Przeprowadzone analizy wskazują, iż wiek, czas trwania choroby, częstość napadów menierowskich znamiennie korelują z wykonanymi testami zwłaszcza z audiometrią tonalną i TT-ECochG. Na niektóre wykonane testy mają wpływ także inne czynniki, które nie są związane z wodniakiem błędnika.

19. Rhabomyosarcoma embryonale kości skroniowej u 3 letniej dziewczynki.

Pomarańska Magdalena 1, Zasławska Katarzyna 1, Nurzyńska –Flak Joanna 2, Szymański Marcin 1

1 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Hematologii, Onkologii i Transplantologii Dziecięcej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Rhabdomyosarcoma to guz występujący najczęściej w pierwszej i drugiej dekadzie życia. W większości przypadków dotyczy dzieci poniżej 15 roku życia, stanowi 8-10% wszystkich nowotworów wieku dziecięcego. Mięsak ten wykazuje predyspozycję do tkanek głowy i szyi oraz układu moczowo-płciowego. Postać zarodkowa jest najczęstszą postacią RMS, stwierdzaną u 70-75% chorych. Leczenie mięsaków tkanek miękkich jest skojarzone i obejmuje chemioterapię, resekcję guza i radioterapię. Przedstawiamy przypadek 3 letniej dziewczynki z rhabomyosarcoma kości skroniowej. Pacjentka zgłosiła się z powodu wycieku krwistego z ucha prawego od kilku tygodni. Pobrany wycinek z rozległej egzofitycznej ziarniny wykazał zmiany zapalne nieswoiste. Na tej podstawie wykonano antromastoidektomię zamkniętą z drenażem prawej jamy bębenkowej. Badanie histopatologiczne materiału pooperacyjnego wykazało zapalne zmiany nieswoiste. Po krótkotrwałej poprawie w ciągu kilku tygodni doszło do odrostu ziarniny w przewodzie słuchowym. Ponowne badanie histopatologiczne wykazało utkanie rabdomyosarcoma. Dziecko poddane zostało terapii skojarzonej: chemioterapii oraz leczeniu operacyjnemu. Wykonano petrosektomię subtotalną prawostronną, guz kości skroniowej usunięto. Dalsze leczenie prowadzono w Klinice Hematologii. W badaniach kontrolnych bez cech wznowy w 1,5 rocznej obserwacji. Rabdomyosacroma należy brać pod uwagę w rozpoznaniu różnicowym zmian zapalnych i rozrostowych ucha. Nietypowy przebieg zapalenia ucha może sugerować inny charakter choroby i kolejne badania histopatologiczne mogą dać prawidłowe rozpoznanie.

20. Zastosowanie płata przednio-bocznego uda w leczeniu zaawansowanych nowotworów ucha zewnętrznego i ślinianki przyusznej.

Rudko Marta 1, Sowa Klaudia 1, Chomczyńska Magdalena 1, Smorąg Mateusz 1, Trojanowski Piotr 2

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Celem pracy jest przedstawienie wyników operacji nowotworów okolicy ucha zewnętrznego i śliniaki przyusznej z zastosowaniem płata przednio-bocznego uda.
Materiał i metody: W latach 2011-2017 r. w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie leczeniu rekonstrukcyjnemu resekcji rozległych nowotworów okolicy ucha zewnętrznego i śliniaki przyusznej poddano 16 pacjentów w wieku 51-88 lat. U wszystkich pacjentów wykonano petrosektomię subtotalną lub całkowitą. Ubytki po operacji zaopatrzono wolnymi płatami przednio-bocznymi uda. Wyniki: U wszystkich chorych skutecznie zamknięto ubytek po resekcji nowotworu. W okresie pooperacyjnym doszło do powikłań u jednego chorego w postaci częściowej martwicy wyspy skórnej płata. Ubytek pozostawiono do gojenia przez ziarninowanie i następnie przykryto wolnym przeszczepem skóry.
Wnioski: Stosowanie wolnego płata przednio bocznego uda jest bardzo dobrą alternatywą dla klasycznych metod rekonstrukcyjnych w obrębie głowy i szyi. Dzięki dobremu unaczynieniu umożliwiają rekonstrukcję rozległych ubytków i szybkie gojenie ran.

21. Assessment of the CD69+ and CD25+ T lymphocytes in tumor tissue and relation with IgM anti- VCA EBV antibodies in patients with laryngeal cancer.

Szkatuła- Łupina Anna 1, Hymos Anna 1, Grywalska Ewelina 2, Roliński Jacek 2 Klatka Janusz 1

1 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Zakład Immunologii Klinicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Introduction: Epstein-Barr virus (EBV) is common pathogen, infecting human populations within the first decade of life. The role of EBV infection has been shown in the development of laryngeal cancer Little is known about the impact of EBV antigen in modulating the activity and function of T cells in patients with laryngeal cancer. Aim of the study: The aim of this study was to determine the activation antigens (CD69+, CD25+) on CD4+ T lymphocytes and CD8+ T lymphocytes in the presence of IgM anti- VCA EBV antibodies. Material and methods: Fresh tumor tissue samples were collected from 40 patients with laryngeal cancer. Mononuclear cells were used to assess the CD69+ and CD25+ expression on T lymphocytes with the use of flow cytometry method. The anti- VCA IgM EBV antibodies were assessed using ELISA method. Results: The percentage of CD3+CD25+ T lymphocytes in the group of anti- IgM VCA positive patients was significantly lower than in the group of anti- IgM VCA negative patients, respectively 18,69% ± 7,77% and 38,05% ± 8,51% (p=0,009). The percentage of CD8+CD69+ T lymphocytes in the group of anti- IgM VCA positive patients was significantly lower than in the group of anti- IgM VCA negative patients, respectively 11,53% ± 12,26% and 53,99% ± 25,00% (p=0,027) The percentage of CD4+CD25+ T lymphocytes in the group of anti- IgM VCA positive patients was significantly lower than in the anti- IgM VCA negative patients, respectively 15,92% ± 10,61% and 43,83% ± 12,46% (p=0,039). Conclusions : Our results indicate a defect in the immune response against tumor antigens. EBV infection can lead to immunological tolerance in cancer patients.

22. Zastosowanie badania MRI DWI non EP w diagnostyce perlaka attyki.

Szymańska Anna 1, Zasławska Katarzyna 2, Szkatuła-Łupina Anna 2, Szymański Marcin 2

1 Zakład Radiologii Zabiegowej i Neuroradiologii Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Rozpoznanie perlakowego zapalenia ucha środkowego opiera się głównie na badaniu otoskopowym. Jednak w wielu przypadkach niewielkich perforacji w attyce lub kieszonek retrakcyjnych części wiotkiej istnieją wątpliwości co do diagnozy. Celem pracy była ocena badania MRI DWI w diagnostyce perlakowego zapalenia ucha środkowego. Przedstawiamy grupę 11  chorych w wieku 28-56 lat z trudnościami diagnostycznymi w badaniu otoskopowym u których wykonano badanie MRI DWI non EP w celu wykrycia obecności perlaka. U wszystkich chorych dominującym objawem było okresowe przytykanie ucha, Chorzy nie podawali ewidentnych wycieków z ucha ani istotnego niedosłuchu. U chorych tych badanie otoskopowe wykazywało prawidłową część napięta błony bębenkowej, powietrzną jamę bębenkową oraz kieszonkę części wiotkiej bez widocznego całego dna w badaniu endoskopowym.  U wszystkich chorych wykonano badanie MRI DWI w sekwencjach nieechoplanarnych b-1000. U 3 chorych badanie wykazało hyperintensywne ogniska w rzucie jamy bębenkowej. U pozostałych 8 chorych badanie nie wykazało obecności perlaka a chorzy zostali pouczeni o konieczności powtórzenia badania po ok 1 roku. U 3 chorych z dodatnim badaniem MRI wykonano operacje potwierdzającą rozpoznanie u wszystkich chorych. Wniosek: Badanie MRI DWI non EP jest pomocne w diagnostyce perlaka w wątpliwych otoskopowo przypadkach.

23. Wspomagane endoskopowo operacje „second look” w perlakowym zapaleniu ucha środkowego.

Szymański Marcin, Zasławska Katarzyna, Szkatuła- Łupina Anna, Zadrożniak Marek

Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Operacja zamknięte z powodu perlakowego zapalenia ucha środkowego wymagają w części przypadków reoperacji zwiadowczej po 6-12 miesiącach od pierwszej operacji. Reoperacja ma głównie na celu ocenę ewentualnego nawrotu perlaka oraz rekonstrukcję układu kosteczek. Oceniono zastosowanie wspomagania endoskopowego podczas 27 operacji „second look” przeprowodzonych 8-16 miesięcy od pierwszego zabiegu. Podczas reoperacji wykryto 5 (18%) nawrotowych perlaków z czego u 4 chorych nawrót widoczny był przez mikroskop a u 1 chorego dopiero endoskop uwidocznił nawrót w okolicy sinus tympani. Zastosowanie samego mikroskopu do operacji „second look” niesie ze sobą ryzyko przeoczenia małych nawrotów perlaka w trudno dostępnych miejscach. Zastosowanie endoskopu umożliwia pełna ocenę śródoperacyjną jamy bębenkowej

24. Opis przypadku pacjenta z całkowitym, pourazowym rozerwaniem tchawicy w odcinku szyjnym.

Świetlicki Maciej 1, Andrzejczak Adrian 1, Konopelko Michał 1, Wilczyński Grzegorz 2

1 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Chirurgii Klatki Piersiowej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Całkowite pourazowe rozdzielenie tchawicy w wyniku urazu jest rzadko spotykanym schorzeniem. Brak szybkiego rozpoznania, a często również możliwości wdrożenia skutecznego postępowania terapeutycznego, najczęściej kończy się śmiercią chorego. W pracy przedstawiamy opis pacjenta przyjętego do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego SPSK4 z powodu urazu wielonarządowego. W tomografii komputerowej wykazano obecność m. in. całkowitego rozdzielenia tchawicy w odcinku szyjnym. Chory został bezpośrednio przewieziony na Blok Operacyjny, gdzie dokonano odtworzenia ciągłości tchawicy, rekonstrukcji prawego nerwu krtaniowego i torakotomii lewostronnej. Po mimo skutecznego zaopatrzenia rozerwania tchawicy, pacjent zmarł po ok. 6 tygodniach w wyniku komplikacji nie związanych bezpośrednio z urazem.

25. Metaliczne ciało obce gardła – opis przypadku

Świetlicki Maciej, Szkatuła-Łupina Anna

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Ciała obce gardła i jamy ustnej są częsta przyczyna zgłaszania się pacjentów na ostry dyżur laryngologiczny.  W wielu przypadkach usunięcie ich nie przedstawia większych trudności, jednak wymagają one natychmiastowej  interwencji. Najczęstszą grupą pacjentów wymagających interwencji  z powodu  ciała obcego gardła są dzieci, osoby pod wpływem alkoholu oraz osoby upośledzone umysłowo.
Prezentujemy przypadek  57-letniego mężczyzny, który połknął szpilkę podczas picia napoju. W RTG szyi widoczne ciało obce, którego dokładną lokalizację ujawniła tomografia komputerowa z kontrastem. Ciało obce znajdowało się w przestrzeni naczyń szyjnych po stronie prawej sięgające do okolicy górnej części gałęzi żuchwy ku tyłowi i przyśrodkowo, do przodu od powięzi mięśnia prostego bocznego szyi, koniec dolny znajdował się w sąsiedztwie gałęzi tętnicy szyjnej zewnętrznej prawej, ku tyłowi od ciała obcego przebiegała tętnica szyjna wewnętrzna. Szpilkę zidentyfikowano za pomocą ramienia C i usunięto z dostępu zewnętrznego.   
Ciała obce jamy ustnej i gardła mogą przemieszczać się w głąb tkanek miękki co utrudnia ich lokalizację. Tomografia komputerowa pozwala określić lokalizację, ale w trakcie operacji ciało obce może zmienić położenie i wtedy warto zidentyfikować je za pomocą ramienia C.

26. Rekonstrukcje kostne głowy i szyi – rola wirtualnego planowania za pomocą technik komputerowych.

Terpiłowski Michał 1, Klatka Barbara 1, Janeczko Dominika 1, Trojanowski Piotr 2, Klatka Janusz 2

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Ubytki kostne twarzoczaszki są istotnym problemem chirurgicznym. Większość ubytków kostnych jest najcześciej wynikiem resekcji nowotworów oraz urazów. Rekonstrukcja kostna wymaga szczegółowej analizy i precyzyjnego zaplanowania zabiegu operacyjnego. Zastosowanie technik komputerowych pozwala na stworzenie wirtualnego modelu ubytku kostnego lub zmiany nowotworowej w kości oraz zaplanowanie wytworzenia płata kostnego. Jest to możliwe dzięki użyciu technologii CAD (Computer Aided Design) pozwalającej na cyfrowe modelowanie geometryczne. Po zabiegu rekonstrukcji wykonuje się kontrolną tomografię komputerową, aby ocenić dopasowanie przeszczepu do struktury kostnej. Celem pracy jest potwierdzenie tezy, że wirtualne projektowanie za pomocą technik komputerowych pełni znaczącą rolę w rekonstrukcji ubytków kostnych. Kluczowym aspektem, który pozwala na korzystanie z technik komputerowych jest niezwykła precyzja utworzonego modelu 3D. Na jego podstawie dobierana jest grubość i długość płata kostnego, który posłuży jako uzupełnienie ubytku. Dokładność w pomiarach gwarantuje precyzyjne dopasowanie przeszczepu, pewny zrost kostny oraz dobre dopasowanie zgryzu. Należy podkreślić również fakt, że skraca to znacząco czas zbiegu operacyjnego.

27. Perlak przewodu słuchowego zewnętrznego – opis przypadku i przegląd literatury.

Wawrzecka Agnieszka, Andrzejczak Adrian, Olszański Witold, Klatka Janusz

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Perlak przewodu słuchowego zewnętrznego to guz naskórkowy, który rozwija się w części kostnej przewodu słuchowego. Najczęściej występujące objawy to: ból ucha, wycieki z ucha, niedosłuch. Leczenie wyłącznie chirurgiczne. Pacjent lat 60 przyjęty został do Kliniki z powodu silnego bólu ucha, niedosłuchu, leczony uprzednio antybiotykami bez poprawy. W badaniu mikrootoskopowym  stwierdzono owrzodzenie skóry ściany dolnej przewodu słuchowego z odsłonięciem kości bębenkowej, prawidłową błoną bębenkową i z zachowaną funkcja nerwu twarzowego. Wykonane badanie TK z kontrastem uwidoczniło w wyrostku oraz w przewodzie słuchowym zewnętrznym masę miękkotkankową powodującą destrukcję kości bębenkowej i komórek wyrostka sutkowatego. W badaniu histologicznym materiału pobranego podczas biopsji rozpoznano perlaka. Chory zakwalifikowany został do leczenia operacyjnego. Wykonano antromastoidektomię zamkniętą, usunięto perlak przewodu słuchowego zewnętrznego. Zrekonstruowano ubytek przewodu słuchowego za pomocą chrząstki z małżowiny usznej oraz pyłu kostnego, obli terując częściowo wyrostek płatem skórno-powięziowym. W różnicowaniu należy uwzględnić rogowacenie obturacyjne, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, nowotwór złośliwy, zapalenia swoiste.

28. Dysplazja włóknista, guz olbrzymiokomórkowy czy guz brunatny- trudności diagnostyczne.

Wawrzecka Agnieszka, Kucharski Andrzej, Olszański Witold, Andrzejczak Adrian, Klatka Janusz

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Dysplazja włóknista kości jest zmianą nowotworopodobną o nieznanej patogenezie, gdzie prawidłowa kość beleczkowa zostaje zastąpiona przez tkankę łączną oraz bezładnie rozrzucone wyspy nieprawidłowej kości. Pacjentkę, lat 27 przyjęto do Kliniki Otolaryngologii w trybie pilnym, z powodu masywnego krwawienia z guza podniebienia. Chora z wtórną nadczynnością przytarczyc w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek oraz z niedokrwistością wtórną. W wykonanej w innym ośrodku biopsji guza rozpoznano guz olbrzymiokomórkowy. W badaniu TK rozległa masa patologiczna obejmująca jamę nosową, podniebienie, nosową część gardła, z destrukcją kości podniebienia i przegrody nosa. W Zakładzie Radiologii Zabiegowej wykonano angiografię i embolizację obu tętnic szczękowych. Po uzyskaniu poprawy stanu ogólnego usunięto guz podniebienia szerzący się do nosowej części gardła, jam nosowych i zatok szczękowych, a ubytek podniebienia zamknięto za pomocą przesuniętych płatów błony śluzowej z sąsiedztwa. Wynik histopatologiczny pooperacyjny to dysplazja włóknista kości. W diagnostyce różnicowej opisany przypadek należy różnicować z guzem brunatnym, guzem olbrzymiokomórkowym, nowotworem złośliwym.

29. Doświadczenia własne w rekonstrukcji ubytków szczęki przy pomocy unaczynionych wolnych płatów.

Zaborek Monika 1, Łyczba J., Smorąg Mateusz, Bromirska-Małyszko Anna 2 Trojanowski Piotr 3

1 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Oddział Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Szpital Miejski Zespolony w Olsztynie
3 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej. Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Opis metody badawczej: W latach 2011-2017, w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie i Oddziału Chirurgii Szczękowej Miejskiego Szpitala Zespolonego w Olsztynie z powodu rozległej choroby nowotworowej zostało zoperowanych 15 pacjentów. Wykonano zabiegi rekonstrukcyjne ubytków szczęki wraz z zaopatrzeniem ubytków wolnymi płatami. Przeszczepy kostne u pacjentów zostały pobrane z biodra (10), ze strzałki (2), z kłykcia przyśrodkowego kości udowej (3). Zaopatrzenia ubytku płatem skórnym wykonano u dziewięciu pacjentów, siedem z nich to płaty przednio boczne uda i dwa płaty promieniowe.
Wyniki: U wszystkich chorych uzyskano dobry efekt funkcjonalny i estetyczny rekonstrukcji szczeki. Zaobserwowano jeden przypadek martwicy płata z kłykcia kości udowej i dwa przypadki częściowej martwicy wyspy skórnej płata biodrowego.
Wnioski: Na przestrzeni ostatnich lat, rekonstrukcje kostne stosowane w operacjach głowy i szyi, stają się coraz częstszą metodą operacyjną. Wraz z rozwojem technik zabiegowych oraz postępem technologicznym, możliwe jest skuteczne zaopatrywanie rozległych ubytków kostnych, mięśniowych czy skórnych. Dobry efekt kosmetyczny bezpośrednio wpływa na poprawę jakości życia pacjentów z rozległym procesem nowotworowym, a mała liczba powikłań prognozuje jeszcze bardziej zadowalające wyniki w przyszłości.

30. Zastosowanie implantów ślimakowych w leczeniu zaawansowanej otosklerozy

Zadrożniak Marek 1, Zasławska Katarzyna 1, Szkatuła-Łupina Anna 1, Chomczyńska M 2, Szymański Marcin 1

1 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Otoskleroza jest chorobą błędnika kostnego, która polega na usztywnieniu łańcucha kosteczek słuchowych, najczęściej strzemiączka. Ogniska otosklerotyczne mogą powstawać w otoczce ślimaka powodując otosklerozę ślimakową z niedosłuchem odbiorczym. W miarę postępu choroby często dochodzi do powstania głębokiego niedosłuchu mieszanego.
Przedstawiamy grupę 6 chorych z zaawansowaną otosklerozą ślimakową, u których głęboka komponenta odbiorcza niedosłuchu nie pozwalała na uzyskanie satysfakcjonujących wyników słuchowych po stapedotomii. U jednego chorego wykonano obustronna stapedotomię, jednak w ciągu 6 lat doszło do głębokiego niedosłuchu odbiorczego. Pozostali chorzy zgłosili sie z głębokim niedosłuchem odbiorczym a przedoperacyjna diagnostyka obrazowa wykazała rozległe zmiany typowe dla otosklerozy ślimakowej. U wszystkich chorych wszczepiono implant ślimakowy Cochlear z elektrodą CI512 bez trudności chirurgicznych. U jednego chorego zastosowano elektrodę próbną aby ocenić drożność ślimaka. Po aktywacji procesora dźwięku i rehabilitacji logopedycznej uzyskano dobre efekty słuchowe.
Wnioski: Wszczepienie implantu ślimakowego w zaawansowanej postaci otosklerozy ślimakowej jest skuteczną metodą leczenia niedosłuchu.

31. Zastosowanie implantu Vibrant Soundbridge w leczeniu niedosłuchu mieszanego w otosklerozie.

Zadrożniak Marek 1, Zasławska Katarzyna 1, Szkatuła-Łupina Anna 1, Chomczyńska M 2, Szymański Marcin 1

1 Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie
2 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

W zaawansowanej otosklerozie ślimakowej często występuje niedosłuch mieszany z komponentą przewodzeniową i znacznym niedosłuchem odbiorczym. W takiej sytuacji wykonanie stapedotomii w niewielkim stopniu może zmniejszyć niedosłuch, a zastosowanie aparatu słuchowego na przewodnictwo powietrzne najczęściej nie daje satysfakcjonujących korzyści słuchowych umożliwiających swobodne porozumiewanie się w dobrych warunkach akustycznych. Potrzebne jest więc zastosowanie innych rozwiązań. Przedstawiamy dwóch chorych z zaawansowaną otosklerozą ślimakową po przebytej jednostronnej stapedotomii 5 i 9 lat wcześniej, którzy stosowali przez wiele lat aparaty słuchowe na przewodnictwo powietrzne,  ale w miarę postępu otosklerozy malały korzyści słuchowe z aparatów słuchowych. U chorych tych wykonano stapedotomię z jednoczasowym wszczepieniem implantu ucha środkowego Vibrant Soundbridge z aplikacją na trzon kowadełka. Audiogramy pooperacyjne wykazały poprawę przewodnictwa powietrznego z zamknięciem rezerwy ślimakowej. Aktywacja procesora dźwięku przyniosła wymierne korzyści słuchowe. Wnioski: Wszczepienie implantu Vibrant Soundbridge z jednoczasowym przeprowadzeniem stapedotomii w zaawansowanej postaci otosklerozy ślimakowej jest bezpieczną i skuteczną metodą leczenia niedosłuchu.

32. Rozległa martwica żuchwy w wyniku przewlekłego leczenia bisfosfonianami- opis 3 przypadków oraz chirurgicznych rekonstrukcji kości żuchwy.

Żebrowska Małgorzata, Andrzejczak Adrian, Trojanowski Piotr

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Bisfosfoniany oraz denosumab są lekami szeroko stosowanymi w leczeniu schorzeń przebiegających z utratą masy kostnej, których zarejestrowanym powikłaniem jest między innymi martwica kości szczęki i żuchwy występująca u 1-2% pacjentów leczonych z powodów onkologicznych oraz 0,0028% pacjentów leczonych z powodu osteoporozy. Pomimo relatywnie częstego występowania tego powikłania oraz licznych publikacji na temat tego schorzenia, nie ustalono do tej pory najlepszej metody jego leczenia. Większość badań udowadnia przewagę leczenia chirurgicznego nad zachowawczym, szczególnie u pacjentów w stadium 2/3 choroby. Przedstawiamy 3 przypadki chirurgicznej resekcji zajętej kości wraz z jednoetapową rekonstrukcją wolnym płatem kostno-mięśniowo- skórnym z kości strzałki jako radykalną metodę leczenia u pacjentów z dużym zaawansowaniem miejscowym zmian nekrotycznych.

Spotkanie towarzyskie

SPOTKANIE TOWARZYSKIE odbędzie się w PIĄTEK 08.06.2018, GODZ. 19:30 na terenie hotelu Zajazd Piastowski

Kontakt

Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej
Uniwersytetu Medycznego w Lublinie

ul. K. Jaczewskiego 8 (Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 4)
20-954 Lublin
E-mail: kllar@umlub.pl
Telefon: +48 81724 4518
Fax: +48 81724 4517

Sekretariat zjazdu:

ul. Jaczewskiego 8, 20-954 Lublin
tel. +48 81724 4518, fax. +48 81724 4517

Sekretariat Zjazdu będzie czynny od 07 czerwca 2018 r. od godziny 15.00